Çocukları uyutmak için kullanılan saçma sapan hikayeler olarak gördüm hep...Annem bana masal anlatarak uyutmaya çalıştığında inatla uyumadım,kanmadığımı göstermek için...
Sonra masalların ahı mı tuttu nedir, öyle bir masala kandım ki. ;kandığım masalın prensesi oldum birden bire..
"Pamuk Prenses. . .! "
yakıştı da sanki üstüme bu prenses etiketi.
Bir "pamuk prenses" te olması gereken tüm özellikleri taşıyodum sanki bünyemde:)
Her masalda olduğu gibi benim masalımda da bir kahraman olmalıydı elbette..
hatta benim şansıma mıdır nedir bir süperkahramanla paylaştım başrolümü...
nam-ı değer Superman!
Bir prens beni mutlu edemezdi..beyaz atı olan bir prens bende coşku yaratamazdı..Pegasus'u bile olsa beni mutlu etmeye yetmeyebilirdi..Ben kalktım Superman'i seçtim...çocukken gözüme onu iyi kestirmiş olmalıyım..Her neyse...
Superman dediğin güçlü olur,güç verir ya hani insana..
bilirsin ki her anında yanında olur..
ne yapar eder...
bulduğu ilk telefon kulübesine girer,hazırlanır ve anında yetişir kendisine ihtiyaç duyana..
Bize gösterilen imaj buydu hep..böyle olmalıydı..
sonra bi baktım ki; yine kandırılmışız..
Pamuk Prenses,ihtiyaç duyup Superman'i beklerken...
bir de bakmış ki Superman uçup gitmiş..
Çocukken kanmayıp,inatla uyumamak için direndiğimiz masallar,anladım ki;onlara kandığınızda da uyutmuyorlar..uyku kaçırıyorlar...
(Aralık 2008)
by pi_3,14
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder